Καλωσόρισμα

Έχοντας περάσει από διάφορες φάσεις κατά τη διάρκεια της ζωής μου, μπορώ να πω ότι η μουσική υπήρξε η μοναδική σταθερά που τις συνέδεε. Άλλωστε, ένας από τους λόγους που ο καθένας μας προτιμάει κάποιο συγκεκριμένο μουσικό είδος, είναι γιατί σχεδόν πάντα αυτό ταυτίζεται με την ψυχοσύνθεσή του. Σαν άνθρωποι έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας και η μουσική μας ακολουθεί σ’ αυτό. Χαρούμενα κομμάτια όταν είμαστε καλά, πιο «λυπημένα» όταν είμαστε στα κάτω μας, μεγαλύτερης έντασης όταν θέλουμε να ανέβουμε, χαμηλότερης όταν θέλουμε να χαλαρώσουμε. Σαν ένας φίλος που ποτέ δε μας αφήνει. Σαν κάθε νότα να μας λέει: «Εγώ θα είμαι πάντα εδώ, να σε συντροφεύω. Μέσα από το βινύλιο, το CD, το YouTube, το mp3».

Επειδή ακριβώς οι φάσεις υπήρξαν πολλές και διαφορετικές, μπορείτε να φανταστείτε ότι τα μουσικά μου ερεθίσματα άλλαξαν και συνεχίζουν να μεταβάλλονται ακόμα και σήμερα, αν και με μικρότερη ευρύτητα. Έχω υπάρξει (και εξακολουθώ να είμαι, αλλά σε μικρότερο βαθμό) λάτρης της κλασικής μουσικής, η οποία αποτελεί τη βάση όχι μόνο της σύγχρονης μουσικής, αλλά και του σύγχρονου πολιτισμού, της ελληνικής, αλλά και της ξένης μουσικής, ενώ μεγάλη αγάπη μου θα είναι πάντα η βυζαντινή. Όμως αυτό που με έχει κερδίσει τα τελευταία επτά περίπου χρόνια είναι ο λεγόμενος σκληρός ήχος, δηλαδή το rock και το μέταλ. Το τελευταίο μάλιστα σύμφωνα με το Lemmy «είναι κομμάτι του rock ‘n’ roll», οπότε αφού το είπε ο θείος, ποιος ο λόγος να το αμφισβητήσουμε.

Θα ρωτήσει κάποιος: «Και γιατί αυτά τα δύο είδη που χαρακτηρίζονται από πολλούς ακραία;» Η απάντηση είναι λίγο μπερδεμένη. Πριν να αρχίσω να ακούω το συγκεκριμένο μουσικό είδος, το θεωρούσα κάτι μεταξύ ακραίου και «μουσικής για άξεστους». Έπρεπε να ακούσω τα πρώτα κομμάτια για να καταλάβω πόσο παρεξηγημένο τελικά είναι. Ειδικά το ιδίωμα του μέταλ το οποίο έχει λοιδωρηθεί άπειρα και, πάντως, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι ίσως να του αξίζει, είναι ένα είδος μουσικής με μεγάλη πυκνότητα νοήματος. Αυτό όμως δεν είναι εύκολα αντιληπτό στο μέσο ακροατή, πολύ δε περισσότερο όταν έχει τη μουσική ως μέσο εκτόνωσης και δε θέλει να υπεραναλύει τα πράγματα.

Όπως στα υπόλοιπα μουσικά είδη, έτσι και στο ροκ και το μέταλ τα κομμάτια που γράφονται εκφράζουν την ψυχοσύνθεση των καλλιτεχνών. Σαφώς υπάρχουν και εμπορικά, όπως και κάποια που γράφονται απλά για να γραφτούν, αλλά μήπως δεν είναι έτσι κατά μήκος όλου του φάσματος της μουσικής;

Όπως και να έχει, αρκετά με τη φλυαρία. Ελπίζω να σας αρέσει το blog, είναι απλώς μια έκφραση του τι αισθάνομαι όποτε ακούω ένα δίσκο ή όποτε διαβάζω κάτι σχετικό με τα είδη που προανέφερα. Καλή ανάγνωση κι αν σας άρεσε ό,τι διαβάσατε, κάντε το ένα share!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s