Review: Riffocity – Under a Mourning Sky

Οι Riffocity αποδεικνύουν ότι το ελληνικό μέταλ δεν εδρεύει μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα. Με έδρα τις Σέρρες, είναι μία από τις μπάντες της «γενιάς της κρίσης», αφού δημιουργήθηκαν το 2013 από το Δημήτρη Καλαϊτζίδη, ενώ πριν από το Under a Mourning Sky που αποτελεί και το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, κυκλοφόρησαν το ΕΡ “Disciples of the Storm”. Αν όλα αυτά δεν έχουν καταφέρει να σας κεντρίσουν το ενδιαφέρον, τότε αξίζει να προσθέσω ότι η μίξη του δίσκου, αλλά και η παραγωγή του έγινε σε συνεργασία με τον Bob Katsionis. Ομολογώ ότι το Under a Mourning Sky είναι ένα άλμπουμ στο οποίο χρειάστηκε να δώσω πολλά ακούσματα για να καταλάβω τη μουσική «ταυτότητα» της μπάντας, αφού ναι μεν είναι thrash-oriented, αλλά αυτό το είδος δεν είναι η μοναδική τους επιρροή.

Το άλμπουμ ξεκινάει από το Hail Thy Father, ένα κομμάτι το οποίο μέσα στη μελωδικότητα και τα γρήγορα τύμπαντα, δίνει ένα πρώτο δείγμα των επιρροών της μπάντας. Προσωπικά μπόρεσα να διακρίνω στοιχεία τόσο από thrash, όσο και από groove και metalcore. Ακολουθεί το Arnis Oblivion, το οποίο είναι κατά τη γνώμη μου το highlight του άλμπουμ, καθώς το ξεκίνημα με το πιάνο και η μελωδία παντρεύεται τέλεια με στοιχεία από nu, groove και metalcore, με την κορύφωση να έρχεται με τον ελληνικό στίχο του ρεφρέν! Το Bitter Sunday που ακολουθεί κινείται σε πιο thrash γραμμές και θα μπορούσε να φέρει στο μυαλό επιρροές ακόμα και από πρώιμους Metallica.

Έπεται το Fortunes of Death, με την πρώτη guest συμμετοχή του δίσκου, αυτή του Constantin Maris. Το κομμάτι κινείται σε ρυθμούς μπαλάντας, με την ακουστική εισαγωγή και το μπάσο να δίνουν έναν ξεχωριστό και πιο σκοτεινό τόνο. Ξανά πίσω σε thrash και groove ρυθμό με το This Eternal Secret Lies Above να δίνει το έναυσμα. Είναι το κομμάτι στο οποίο ο ακροατής αρχίζει να καταλαβαίνει σιγά σιγά το στίγμα της μπάντας, δηλαδή το συνδυασμό των προαναφερθέντων ιδιωμάτων που γίνεται για άλλη μια φορά εξαιρετικά. Η όποια αμφιβολία γίνεται βεβαιότητα με το From Inside the Arrows Come που κινείται στην ίδια γραμμή και επιβεβαιώνει και με τη… βούλα το χαρακτήρα των Riffocity. Το Isolation είναι το τρίτο κομμάτι του μίνι σετ που κινείται στις ίδιες γραμμές, αν και κάποιος που διαβάζει τους στίχους χωρίς τη μελωδία θα έλεγε ότι παραπέμπουν περισσότερο σε αγνό thrash κομμάτι.

Και πάμε στη δεύτερη guest εμφάνιση του δίσκου, στην οποία η μπάντα αποδεικνύει ότι εκτός από το μοναδικό χαρακτήρα που έχει, της αρέσει να πειραματίζεται. Το Perish Unloved έχει το ξεχωριστό χαρακτηριστικό των φωνητικών από τη Vicky Kapsali. Παρά το όποιο ρίσκο και τη δυσκολία στο συνδυασμό των διαφορετικών φωνητικών, το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικότατο και πολύ ευήκουο.

Το προτελευταίο κομμάτι του άλμπουμ που είναι και το ομώνυμο, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα γιατί εκτός από το μουσικό κομμάτι, μας μεταδίδει μέσω των στίχων και το μελαγχολικό concept των Riffocity που αποτυπώνεται απόλυτα μέσω του εξώφυλλου του άλμπουμ. Ο δίσκος κλείνει με τo Above the End, με το «βαρύ» μπάσο και τη συμμετοχή του Bob Katsionis στα πλήκτρα να το απογειώνει ακόμα περισσότερο.

Το Under a Mourning Sky πέρα από το βροντερό «παρών» των Riffocity, είναι ένα πόνημα ικανό να προσελκύσει ακροατές όχι μόνο του thrash, αλλά και άλλων ειδών του metal. Η μπάντα «παίζει» εξαιρετικά με τους μουσικούς συνδυασμούς και το αποτέλεσμα τη δικαιώνει για την επιλογή της.

 

Facebook: https://www.facebook.com/RIFFOCITYbandgr/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s