Review: St. Elmos Fire – Evil Never Sleeps

Οι St. Elmo’s Fire ιδρύθηκαν το 1980 μεσουράνησαν την εξαετία 1986-1992, όταν και «έφτιαξαν» το όνομά τους. Όπως πολλές μπάντες εκείνης της εποχής, έτσι κι εκείνοι δεν άντεξαν την απότομη εμπορευματοποίηση του είδους με ό,τι αυτό συνεπαγόταν κι έτσι διαλύθηκαν.

Το Evil Never Sleeps έρχεται σε συνέχεια των remastered κομματιών της μπάντας, τα οποία επανακυκλοφόρησαν πριν από δυόμιση περίπου χρόνια και αποτελεί την πρώτη τους καινούρια δουλειά εδώ και 25 ολόκληρα χρόνια. Στο πέρασμα του χρόνου έχουν υπάρξει αρκετές αλλαγές στο lineup (κάτι φυσιολογικό), με τον Jeff Jones (κιθάρες) να αποτελεί τη «σταθερά» που ενώνει το παρελθόν με το παρόν.

Ο δίσκος ξεκινάει με το We Will Not Die, το οποίο δείχνει και τον aggressive χαρακτήρα της μπάντας, με τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Kevin Brady να δίνουν ξεχωριστό τόνο και τις διφωνίες να «καλωπίζουν» το κομμάτι και να θυμίζουν αρχές της δεκαετίας του ’90 και της αποκαλούμενης τότε New Era. Στον ίδιο ρυθμό κινείται και το Rise που ακολουθεί, με τις κιθάρες σε πρώτο πλάνο, ενώ ακολουθεί και το ακόμα πιο aggressive από άποψης στίχου Betrayer. Η «ταυτότητα» της μπάντας έχει ήδη καθοριστεί, όπως και το μήκος κύματος στο οποίο κινείται, με το cult metal να είναι το πιο έντονο χαρακτηριστικό της. Το Lord of Thunder το επιβεβαιώνει ακόμα περισσότερο, αφού κινείται και αυτό στις ίδιες γραμμές και θυμίζει (σ’ εμάς τους νεότερους) κάποια τραγούδια εκκίνησης θρυλικών σειρών των αρχών της δεκαετίας του ’90.

Το I Begin που ακολουθεί έχει πιο μελωδικές κιθάρες και ρυθμό και είναι ουσιαστικά το πρώτο κομμάτι που κινείται περισσότερο προς το power, αποτελεί όμως και το πρελούδιο για το ομώνυμο Evil Never Sleeps – Doomsday, το οποίο έχει σαφώς χαμηλότερο ρυθμό από τα πρώτα τέσσερα. Είναι ένα κομμάτι το οποίο κινείται σε ακόμα πιο σύγχρονο ρυθμό και σε πολλά σημεία του θυμίζει ακόμα και hard/heavy rock, κάτι διαφορετικό από το κλασικό ύφος των St Elmos, χωρίς αυτό να είναι κακό. Το Soultaker που ακολουθεί χαρακτηρίζεται από τα δυνατά του τύμπανα και τις κιθάρες, κινείται όμως στον ίδιο ρυθμό με το Evil Never Sleeps.

Το Across the Nations μας γυρίζει πίσω στο χαρακτηριστικό cult ύφος της μπάντας και προσωπικά αποτελεί και το αγαπημένο μου από το δίσκο. Η χαρακτηριστική εισαγωγή είναι αυτή που μένει αποτυπωμένη, ενώ και τα riffs είναι πολύ καλά δουλεμένα και μελωδικά. Επόμενο κομμάτι το Asleep In the Never, το οποίο χαρακτηρίζεται από τη “μπαλαντοειδή” εισαγωγή του άλμπουμ και στο οποίο ίσως για πρώτη φορά παρατήρησα το “πάντρεμα” του cult με το πιο heavy rock που είχαν κάποια από τα προηγούμενα κομμάτια που ανέφερα. Ακολουθεί μία αναδρομή στο radio friendly power με το Hammer (το οποίο έφερε στο μυαλό μου και κάποια ελαφρά επιρροή από Maiden) και ξανά επιστροφή στο cult με το Unslaved, αλλά και το Wasted, το οποίο ουσιαστικά κλείνει το δίσκο, αφού τα τελευταία τρία κομμάτια είναι ουσιαστικά διαφορετικές εκτελέσεις των Betrayed, Evil Never Sleeps – Doomsday και Wasted.

Όταν μία μπάντα σταματάει και επανενώνεται μετά από τόσα χρόνια, είναι αρκετά δύσκολο να διατηρήσει στο 100% το αρχικό της ύφος. Στην περίπτωση των St Elmos Fire, η αρκετά ευδιάκριτη αλλαγή που κατά τη γνώμη μου υπάρχει, έχει να κάνει κυρίως με τις αλλαγές στο σχήμα, καθώς είναι λογικό ότι το κάθε μέλος έχει το δικό του μουσικό χαρακτήρα, ενώ και τα φωνητικά (σημαντικότατο κομμάτι κάθε μπάντας), παίζουν και αυτά το δικό τους ρόλο. Αν είστε λάτρεις του είδους και νοσταλγοί των early 90s, τότε αυτός ο δίσκος σας καλύπτει απόλυτα.

 

7/10

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s