Ο θάνατος του μέταλ και άλλες ιστορίες

Γεια σας κι από μένα λοιπόν. Μετά από σχεδόν δύο μήνες από τότε που το ξεκίνησα, βρίσκω ακόμα χρόνο να ασχοληθώ με το blog, οπότε αυτό από μόνο του είναι καλό. Έχει τύχει κι άλλες φορές να προσπαθήσω να φτιάξω κάτι online, αλλά δεν είχε μεγάλη διάρκεια. Φυσικά υπάρχει ακόμα πολύ μέλλον και αρκετή δουλειά να γίνει, αλλά ευτυχώς υπάρχουν ακόμα πολλές μπάντες και ακόμα περισσότεροι δίσκοι για review.

Που λέτε, όταν ξεκίνησα το blog, εκτός από τα reviews είχα και σαν στόχο να καταθέτω όσα βιώνω ακούγοντας τη μουσική που μου αρέσει. Και οπωσδήποτε, ακούγοντας ένα δίσκο, δεν ακούει κανείς απλά μια μουσική, αλλά τη δουλειά κι ενδεχομένως και κομμάτι της ψυχοσύνθεσης του εκάστοτε καλλιτέχνη. Δυστυχώς ακόμα και στο μέταλ που υποτίθεται ότι είναι ιδίωμα απόλυτα ελεύθερης έκφρασης, έχει εισχωρήσει αρκετά το εμπορικό στοιχείο. Ας μη βιαστούμε να κρίνουμε βέβαια, γιατί τη σήμερον ημέρα είναι εξαιρετικά δύσκολο για την οποιαδήποτε μπάντα να επιβιώσει, οπότε με τα live να είναι σχεδόν η αποκλειστική πηγή εσόδων, είναι αναμενόμενο ότι οι δισκογραφικές και οι διοργανωτές είναι το τελευταίο τους καταφύγιο. Σε κάθε περίπτωση όμως, ένα σχετικά μυημένο αυτί μπορεί να συνειδητοποιήσει πότε ο δίσκος είναι προϊόν κόπου και δουλειάς και πότε γράφεται… απλά για να γραφτεί.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Manowar, οι οποίοι τυγχάνει να είναι και αγαπημένη μου μπάντα. Ακούς από τη μία τις πρώτες κυκλοφορίες – η μία καλύτερη από την άλλη – και στο καπάκι σου έρχεται το Gods of War ή (ακόμα χειρότερα) το Lord of Steel και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είναι η ίδια μπάντα. (παρεμπιπτόντως, μετά τη φυγή του Ross όντως δεν είναι η ίδια μπάντα, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο). Και προσέξτε: δε λέω ότι τα άλμπουμ «δεν ακούγονται», αλλά προφανώς και δεν είναι της ίδιας ποιότητας με τα πρώτα, ειδικά μετά την απόφαση του μπαρμπα-Joey να αναλάβει τα πάντα – μπάντα, δισκογραφική, διαφήμιση και δε συμμαζεύεται.

Πολλοί λένε ότι εξαιτίας αυτής ακριβώς της εμπορικής διείσδυσης στη μουσική, το μέταλ αργοπεθαίνει. Κατ’ αρχήν θα συμφωνήσω ότι τόσο οι πιέσεις από τις δισκογραφικές, όσο και το γεγονός ότι πολλές μεγάλες μπάντες εκμεταλλευόμενες το όνομά τους βγάζουν δίσκους μέτριας ποιότητας(βλέπε παράδειγμα παραπάνω), έχουν αναπόφευκτα συνέπειες στο τι μουσική ακούμε σήμερα. Ωστόσο το ενθαρρυντικό είναι ότι ακόμα και μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες, υπάρχει έμπνευση και αρκετές ποιοτικές δουλειές. Συμπερασματικά, το μέταλ (όπως και όλα τα υπόλοιπα μουσικά είδη) έχει προχωρήσει και προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Απλώς πλέον η ροή της πληροφορίας είναι τέτοια που είναι ακόμα πιο δύσκολο να βρεθούν «κρυμμένα διαμάντια».

Όπως καταλάβατε, στον ελευθερό μου χρόνο φλυαρώ ακατάπαυστα και το παίζω ξερόλας – ένα εκ των χαρακτηριστικών του σύγχρονου Έλληνα μεταλά. Αυτό όμως θα το αναλύσουμε κάποια άλλη στιγμή. Μέχρι τότε, θα ήθελα να καταθέσετε κι εσείς την άποψή σας επί του θέματος. Το μέταλ πεθαίνει, ή έχει ακόμα μέλλον;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s