Ευθύμης Καραδήμας: “Ένας αστέρας από μόνος του δεν κάνει την Άρκτο…”

To να παίρνεις συνέντευξη από τον Ευθύμη Καραδήμα έχει πάντα ενδιαφέρον, γιατί το να μιλάει κανείς με το συγκεκριμένο μουσικό συνεπάγεται ότι δε θα μείνει μόνο στο μουσικό κομμάτι, αλλά θα δει και τη «μεγάλη εικόνα». Όταν του πρότεινα να μιλήσουμε για το τελευταίο άλμπουμ των The Slayerking, αλλά και για το πώς βλέπει τη μουσική δέχτηκε μετά χαράς να μιλήσει για τα πάντα γύρω από αυτή: Από το πώς έβρισκε “καταφύγιο” σε αυτήν μέσω των στίχων που έγραφε, μέχρι την έκφραση των συναισθημάτων και της ψυχοσύνθεσής του μέσω των Nightfall και -πιο πρόσφατα- των The Slayerking. Άλλωστε για τον Ευθύμη, η μουσική ήταν και είναι μέσο επικοινωνίας.

“Ο κύριος λόγος που ακούει κάποιος μουσική είναι για να ικανοποιήσει μία ανάγκη εν αγνοία του. Είτε μέσω του ραδιοφώνου είτε μέσω των γονιών του (αν κάποιος ακούει ή είναι μουσικός), είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Ακόμα κι όταν δεν υπήρχε μουσική, όταν ο άνθρωπος άκουγε κάτι ρυθμικό (πχ το θρόισμα των φύλλων) το κράταγε.”

 

Όσον αφορά στις προτιμήσεις του, “στο σκοτεινό κομμάτι (που δεν ήταν τότε σκοτεινό) βρέθηκα λόγω της αντιδιαστολής μεταξύ του χαρακτήρα μου και των κοινωνικών καταστάσεων που υπήρχαν τότε. Μιλάμε για τη δεκαετία του ’80. Oτιδήποτε θεωρούνταν νεωτεριστικό, οτιδήποτε εξέπιπτε από το τρίπτυχο “Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια” ήταν κατακριτέο. Εκείνα τα χρόνια βιώσαμε και το κακό κομμάτι της “γειτονιάς”.

Ακούω σήμερα κόσμο να λέει πόσο όμορφη ήταν η Αθήνα με τις γειτονιές κάποτε. Να πληροφορήσω τα νεότερα παιδιά ότι δεν ήταν τόσο ωραία όσο λέγεται, γιατί το κουτσομπολιό πήγαινε σύννεφο και συνήθως αυτός που κέρδιζε ήταν ο πιο αγράμματος. Οπότε όταν βρέθηκα σε μία γειτονιά και άρχισα να ακούω μπάντες που δεν ήταν ποπ, αλλά μακρυμάλληδες που έπαιζαν “σκληρά” όπως πχ οι Accept, Helloween, Metallica και άφησα μακρύ μαλλί, βρέθηκα δακτυλοδεικτούμενος.

Εκεί δημιουργήθηκε ενστικτωδώς η αντίδρασή μου. Αναρωτήθηκα «τι συμβαίνει; Γιατί ο άλλος με βλέπει έτσι; Αφού εγώ δεν προσβάλλω κανέναν, απλά εκτονώνω τα αρνητικά μου συναισθήματα. Γιατί ο άλλος με θεωρεί μίασμα;». Η εύκολη λύση είναι να αντιδράσεις κι εσύ και να πας «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Αυτό όμως είναι βαθιά αντικοινωνικό κι εγώ δεν ένιωθα έτσι. Ναι μεν είχα μια εσωστρέφεια, αλλά με ενδιέφερε η κοινωνικοποίηση. Με ενδιέφερε δηλαδή να συναναστραφώ με κόσμο, να ακούσω απόψεις. Με ενδιέφερε η ομαδικότητα. Οπότε όταν βρέθηκα απέναντι από την –οποιαδήποτε- κοινωνική ομάδα που με κατέκρινε, αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που δείχνω προς τα έξω.

Σιγά σιγά λοιπόν άρχισα να αναζητώ απαντήσεις και αυτό ήταν που με βοήθησε να διευρύνω τη σκέψη μου. Άρχισα να δέχομαι την άλλη άποψη και αν ήταν ατεκμηρίωτη να μην την απορρίπτω, αλλά να τη βάζω «σε αναμονή τεκμηρίωσης». Έμαθα να βοηθάω το συνομιλητή που δε μπορεί να καταλάβει τη δική μου πλευρά να δει μέσα από τα δικά μου μάτια μία κατάσταση και να φτάνουμε από την αρχική διαφωνία στο να ανάγουμε τον πολιτισμό της πολυφωνίας, του διαλόγου. Αυτό είναι και το ζητούμενο. Ό,τι έχει καταφέρει το ανθρώπινο είδος, το έχει καταφέρει με διάλογο, με την πολυφωνία. Οπότε εγώ κινήθηκα σε εκείνη την πλευρά. Μάλιστα σε αυτό αναφέρομαι και μέσα από τους στίχους του Stellar Parallax (σ.σ από το άλμπουμ των Nightfall “Cassiopeia”). Αυτό για μένα είναι στάση ζωής.”

 

Αναζητούσε λοιπόν τρόπο έκφρασης.

Στην αρχή έκανα αθλητισμό. Πρώτα στίβο και μετά ποδόσφαιρο. Ο στίβος όμως είναι μοναχικό άθλημα κι εμένα μου αρέσει να είμαι μέλος ομάδας. Το ποδόσφαιρο είναι μεν ομαδικό, αλλά η εσωστρέφειά μου ήταν τέτοια που με εμπόδισε να μπω μέσα στις κλίκες που υπάρχουν μέσα στις ομάδες. Άσε που εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε οργάνωση σε τίποτα. Θυμάμαι ότι μας είχαν βάλει για προπονητή έναν παλαίμαχο που το μόνο που ήξερε ήταν ότι η μπάλα είναι στρογγυλή (γέλια). Τότε η φυσική δύναμη υπερκερνούσε τα πάντα ενώ το μυαλό ερχόταν δεύτερο.”

 

Ποια ήταν λοιπόν η μπάντα που τον επηρέασε περισσότερο στιχουργικά και μουσικά;

Στιχουργικά καμία τότε. Μουσικά ήταν το Walls of Jericho των Helloween, και από τους Accept τα Restless and Wild και Metal Heart, αλλά στιχουργικά δεν είχα δώσει μεγάλη προσοχή γιατί ούτως ή άλλως τα συναισθήματά μου ήταν τόσο πολλά και τόσο βαριά που δε με άφηναν να νιώσω κάτι που ένιωθε κάποιος τρίτος. Έπρεπε δηλαδή να εξωτερικεύσω εγώ αυτά που ένιωθα. Έτσι άρχισα να γράφω. Έγραφα ιστορίες μικρές, στίχους, ακόμα και ελληνικούς, για να μπορέσω έτσι να βγάλω το δηλητήριο από μέσα.

Σιγά σιγά άρχισα να παίζω μουσική με άλλους, αλλά διστακτικά. Παρότι είμαι παρορμητικός, θα χαρτογραφήσω την κατάσταση πριν πάρω θέση.

 

Οπότε οι Nightfall ήταν ένα όχημα για να εκφραστούν αυτές οι ανησυχίες.

Σε όλα τα άλμπουμ υπάρχει ένα μήνυμα εν είδει αλληγορίας. Η αλληγορία είναι πολύ βασικό χαρακτηριστικό. Ένα παράδειγμα είναι οι θρησκείες. Μία μεγάλη διαφορά μεταξύ του Ισλάμ και του Χριστιανισμού είναι ότι ενώ στο Χριστιανισμό αποκωδικοποιούμε τις γραφές μέσω αλληγοριών, οι μουσουλμάνοι θεωρούν ότι το Κοράνι είναι γραμμένο από το χέρι του Θεού, άρα δεν υπάρχει αλληγορικό μήνυμα. Είναι όπως το διαβάζεις. Κι αυτό δημιουργεί προβλήματα.

Εμένα ο τόνος γραφής μου είναι καθαρά αλληγορικός, οπότε ο καθένας μπορεί να δει πολλά διαφορετικά πράγματα και μάλιστα με έβρισκαν άνθρωποι και μου έλεγαν ότι «άκουσα το τάδε κομμάτι. Μιλάς για το τάδε θέμα, ε;» και δεν ήταν πάντα ακριβώς αυτό που έλεγα, αλλά δε θα τους το χαλούσα. Αφού αυτό βλέπεις, αυτό είναι για σένα. Δε θα στο χαλάσω.”

 

Τι όμως είναι αυτό που κάνει ξεχωριστό κάθε άλμπουμ των Nightfall και των The Slayerking;

Έχει να κάνει με τα ερεθίσματα της περιόδου σύλληψης, σύνθεσης και εγγραφής του εκάστοτε άλμπουμ. Προφανώς αυτό μαρτυρά ότι δεν υπήρχε παιδεία στη σύσταση μπάντας σαν οικονομική οντότητα όπως υπάρχει στην υπόλοιπη Ευρώπη και στην Αμερική και λειτουργούσε βάσει ενστίκτου. Όποιος έχει κάνει μάρκετινγκ, ξέρει ότι για να φτιάξεις ένα πετυχημένο brand, πρέπει να έχει συγκεκριμένα μόνιμα χαρακτηριστικά. Προφανώς εμείς ήμαστε στο αντίθετο άκρο, σε στυλ «έτσι νιώθω, έτσι πράττω». Μην ξεχνάς ότι ενώ η μουσική βιομηχανία στις Αγγλοσαξονικές χώρες (πχ στις ΗΠΑ) ήταν πάρτι, για μας ήταν μια διαμαρτυρία στο κατεστημένο, δηλαδή εμείς το είχαμε πάρει πολύ πιο σοβαρά απ’ ό,τι ήταν.

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μία μορφή πρώιμης, ακατέργαστης τέχνης. Κι αυτό γιατί αν για παράδειγμα βάλουμε κάτω τα άλμπουμ των Nightfall με χρονολογική σειρά, θα μπορούσα να σου πω τι έγινε και πότε έγινε. Τότε θα μπορέσεις να δεις όλη την εικόνα. Δεν ήταν προϊόντα διασκέδασης, να πάμε να παίξουμε μουσική γιατί γουστάρουμε, να πάμε σε συναυλίες κλπ. Ήταν μία πολύ διαφορετική προσέγγιση, μία κατάθεση ψυχής.”

 

Όντως, και κοιτώντας τους Nightfall θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι αυτό ακριβώς το πράγμα…

Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα αυτής της μπάντας. Βέβαια για να φανεί αυτό, έπρεπε να περάσουν χρόνια, γιατί το σύνολο είναι που σου δίνει τις θέσεις της μπάντας κατά καιρούς. Ένας αστέρας από μόνος του δεν κάνει την Άρκτο…”

Οι Slayerking live στο Piraeus Academy στις 17 Φεβρουαρίου 2018. Photo credits: Lefteris Tsoureas

 

Τι ήταν όμως αυτό που οδήγησε στη δημιουργία των The Slayerking ως μία εντελώς καινούρια μπάντα; Γιατί κάποιοι αναρωτιούνται γιατί αυτές οι κυκλοφορίες δε βγήκαν από τους Nightfall.

Βγήκε τελείως αβίαστα. Αρχίσαμε να παίζουμε και το τζαμάρισμα βγήκε σε στίχους, σε κομμάτια κι έτσι ξεκίνησε. Κι επειδή οι μπάντες είναι ζωντανοί οργανισμοί, δεν τους ελέγχεις.”

 

Μετά από το Sanatana Dharma, ακολούθησε το Tetragrammaton. Ένα άλμπουμ που πέρασε από αρκετά εμπόδια μέχρι να εκδοθεί.

Προσπαθήσαμε να ανεβάσουμε πολύ τον πήχυ. Δουλέψαμε με τον Marcus Jidell (Candlemass, Soen, Evergrey, Avatarium) και δημιουργήσαμε μία πάρα πολύ ακριβή παραγωγή την οποία θέλαμε να προτείνουμε μέσω μίας εταιρείας που θα καταλάβαινε το όραμα. Αυτό πήρε χρόνο και τελικά δε θεωρώ ότι καταφέραμε να βρούμε την εταιρεία που θα θέλαμε, γι’ αυτό και είχαμε και τη σκέψη να μην το κυκλοφορήσουμε καθόλου. Τελικά το κάναμε μετά από δύο χρόνια και τώρα αρχίζει να ανθίζει. Αν ήταν φυτό θα ήταν κάκτος, το ότι έμεινε χωρίς νερό τόσο καιρό δεν το επηρέασε.”

 

Ήταν αυτός ο λόγος που οι Nightfall υπέγραψαν με τη Holy (σ.σ. για την κυκλοφορία των πρώτων άλμπουμ της μπάντας); Γιατί ήταν η πρώτη μπάντα που υπέγραψε με ξένη δισκογραφική εταιρεία…

Ναι και ήταν σοβαρό συμβόλαιο, με promotion, όλα τα έξοδα καλυμμένα από την εταιρεία κλπ. Δεν ήταν license.

 

Εκεί που δίνει έμφαση ο Ευθύμης είναι στο πνεύμα της ομάδας, ακόμα κι αν είναι ο ίδιος που είναι πίσω από τη δημιουργία και τη μουσική της μπάντας… “Δεν είμαι ροκ σταρ, ούτε επιδιώκω να γίνω. Πρώτα έρχονται οι Nightfall και οι The Slayerking και μετά εγώ.”

 

Ποιες όμως είναι οι κυριότερες διαφορές μεταξύ Sanatana και Tetragrammaton;

“Το Tetragrammaton είναι πιο «άγριο». Το Sanatana Dharma ήταν πιο «ζεστό». Στο Sanatana, ο ντράμερ που έπαιξε, είχε πιο μαλακό χτύπημα και άλλη προσέγγιση στα τύμπανα, με αποτέλεσμα τα έγχορδα να συγκλίνουν και να «φωλιάζουν» γύρω από τα τύμπανα. Ασκούταν δηλαδή μία κεντρομόλος δύναμη. Οι δυναμικές του νέου ντράμερ είναι πάρα πολύ μεγάλες, η δύναμη γύρισε σε φυγόκεντρο, οπότε διευρύνεται το ηχητικό φάσμα και γίνεται πιο άγριο. Αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά.

Επίσης, στο Tetragrammaton υπάρχει περισσότερη οργή και φαίνεται και στους στίχους. Είναι μικρές ερωτικές ιστορίες εκδίκησης. Την εκδίκηση όλοι τη θαυμάζουμε στις ιστορίες, στα παραμύθια, στο πάνθεον των θεοτήτων διαφόρων θρησκειών, αλλά η αλήθεια είναι ότι στην πραγματική ζωή εμείς την αποφεύγουμε και με το να τραγουδάμε για αυτή την ξορκίζουμε. Δεν είμαστε υπέρ της εκδίκησης και της μνησικακίας.”

 

Ο τίτλος του άλμπουμ (που σημαίνει Γιαχβέ) από πού προέκυψε;

“Είναι εξαιτίας του φόβου που ασκούσε αυτή η άυλη θεότητα στους πιστούς. Ο φόβος ήταν τόσο μεγάλος που δε μπορούσαν να πουν το όνομά της. Εγώ βάζω και τον ψυχολογικό παράγοντα μέσα, οπότε σε μία άλλη παράλληλη ερώτηση του τι σημαίνει το Tetragrammaton, θα έλεγα η δύναμη που διέπει τη ζωή μας. Για άλλους είναι ο Θεός, για άλλους είναι το πέος. Είτε μεταφορικά είτε όχι. Είτε το δεις φροϋδικά, είτε το πας στους αρχαίους πολιτισμούς και δεις από τους πραγματικούς οβελίσκους και τα τοτέμ μέχρι τους φανταστικούς πύργους όπως αυτός της Βαβέλ ο άνθρωπος θέλει να τρυπήσει τον ουρανό, να μπει μέσα του.”

 

Τι ήταν αυτό που οδήγησε τους The Slayerking στη συγκεκριμένη θεματολογία;

“Βγήκε από μόνη της. Κάθομαι και γράφω πράγματα προκειμένου να ελαφρύνω τη διάθεσή μου και κάποια από αυτά που βγαίνουν μπορεί να καταλήξουν σε κάποιο άλμπουμ. Δε στοχεύω συγκεκριμένο κοινό.

Aπό τότε που ξεκίνησα έβλεπα τη μουσική σαν τρόπο γεφύρωσης της ύπαρξής μου με το κοινωνικό σύνολο, σαν έναν τρόπο επικοινωνίας. Λένε κάποιοι ότι όταν δίνω συνεντεύξεις ασχολούμαι πολλή ώρα και δε μένω μόνο στο άλμπουμ. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι κομμάτι αυτού του «θέλω» η επικοινωνία. Είναι μεγάλη υπόθεση. Το κυριότερο που μου έχει δώσει η μουσική, είναι επικοινωνία. Έχω γνωρίσει ανθρώπους, άλλους πιο κοντά, άλλους πιο μακριά, οι οποίοι μου οξύνουν το πνεύμα. Μαθαίνω πράγματα από αυτούς, ακόμα και εν αγνοία τους. Αυτό είναι πλούτος.”

 

Μου κάνει τεράστια εντύπωση το πώς χρησιμοποιεί τις αλληγορίες. Ρωτάω αν ήταν καλός μαθητής στην ελληνική γλώσσα στο σχολείο…

“Όχι, όχι. Ήμουνα φουλ αντιδραστικός. Έμαθα αγγλικά από τους στίχους. Ήμουνα βαθιά προβληματικό παιδί που εξελίχθηκε σε προβληματισμένο νέο. Ο εξελικτικός παράγοντας είναι αυτός που χαρακτηρίζει τον τρόπο που ηχογραφώ. Σήμερα έβγαλες αυτό, μετά από κάποιο διάστημα αλλάζουν τα συναισθήματά σου, εμπλουτίζεσαι με άλλα πράγματα, προχωράς. Εκτός κι αν κάνεις το ίδιο πράγμα κάθε μέρα. Η τέχνη όμως δε νομίζω ότι δικαιολογεί, ούτε ότι της αξίζει μία ρουτίνα, μια επανάληψη και λυπάμαι πάρα πολύ που το ακραίο κομμάτι, το μέταλ, έχει μετουσιωθεί σε προιόν με την εμπορική έννοια του όρου.”

 

Λογικό, γιατί ακόμα και το μέταλ, μαζί βέβαια με τα άλλα είδη μουσικής, έχει υποταχθεί στα συμβόλαια και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτά…

“Βέβαια, γιατί πρέπει να βγουν λεφτά… Κάποτε απλά υπονοούτο, τώρα το λένε. Πρέπει να πουλήσεις αλλιώς δεν είσαι καλός. Το «εμπόριο» που κάποτε κοροιδεύαμε το λουζόμαστε. Απο την άλλη δεν μπορείς να κατηγορήσεις όσους το ακολουθούν αυτό, αλλά οφείλεις να τους ξεχωρίζεις. Το να χαθεί το μέτρο δεν είναι το τέλος του κόσμου. Το θέμα είναι να μπορούμε να το επαναφέρουμε.

Δεν μπορώ να δεχτώ αυτή την τάση του «βγάλαμε αυτήν την κυκλοφορία σε πέντε χρώματα». Ποιος ο λόγος; Βλέπω κάποια παιδιά που τα οικονομικά τους είναι χάλια και πάνε και παίρνουν όλες τις εκδόσεις των αγαπημένων τους συγκροτημάτων. ΟΛΕΣ! Είναι κρίμα γιατί καταλαβαίνεις για ποιο λόγο γίνονται αυτά. Είναι 100% εκμετάλλευση. Και δε μιλάμε για special έκδοση με κάποιο εξτρα υλικό να πεις οκ, αλλά χρώματα. Μετά είναι οι ίδιοι αυτοί που τα αγοράζουν που θα σου πουν ότι «έβγαλε η τάδε Μονή τα παπούτσια του τάδε σε προσκύνημα και είναι ελεεινό». Μα είναι παρόμοιο! Κάποιοι κάνουν πανηγύρι γύρω απο πλαστές ανάγκες.”

The Slayerking. Photo credits: Seth Anton

 

Αυτό που προσωπικά μου αρέσει όταν ακούω τα άλμπουμ είναι το θέμα της θεματολογίας και των στίχων. Μου έκανε τεράστια εντύπωση το κομμάτι που αναφερόταν στο μήνυμα του εξαγνισμού. Ότι δηλαδή θέλει η μπάντα να βρει την πηγή του πόνου, να την απομονώσει και να την απελευθερώσει από τον άνθρωπο. Πώς δένει αυτό με το ότι οι Slayerking θεωρούν εαυτούς ως απογόνους του φιδιού που έδωσε το μήλο στην Εύα; Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε ότι το φίδι θέλει να εξαγνιστεί και να εξαγνίσει μαζί του και το ανθρώπινο είδος;

“Όχι. Αυτό έχει να κάνει με τη μπάντα. Υπάρχει η αλληγορία της ιστορίας και υπάρχει και η πραγματικότητα της μπάντας. Όταν έρθεις σε ένα live ο στόχος είναι όχι να σε κάνουμε να χτυπηθείς ή να περάσεις καλά, αλλά να ξεχαστείς. Να φύγεις από την πραγματικότητά σου, να ταξιδέψεις, να φύγεις από τη ρουτίνα σου, είτε καλή είτε κακή. Να ξεφύγεις, να «αγιάσεις». Όσον αφορά το φίδι και την αλληγορία, έχει να κάνει με την εκδίκηση που είπαμε πριν. Ο άνθρωπος είναι βαθιά εκδικητικό ον. Εκεί είναι η καρδιά του πόνου, στην εκδίκηση. Τα ζώα δεν εκδικούνται. Η μνησικακία είναι μεγάλο πρόβλημα. Αυτή είναι η προσέγγιση, υπό αυτήν την έννοια έχει γραφτεί αυτό.”

 

Μπήκα στη διαδικασία να δω το Holy Mountain… (σ.σ. η σκηνική παρουσία της μπάντας βασίζεται σε αυτήν την ταινία).

Α ναι ε; (γέλια)

 

Γιατί τη συγκεκριμένη ταινία;

“Ήταν μία ταινία που μου έκανε εντύπωση. Προκειμένου να καταλάβει ο κόσμος που δε γνωρίζει τη μπάντα πως δείχνει, να του φέρεις μερικά πράγματα στο μυαλό. Τα δικά μας είναι ένα μουσικό – οι Celtic Frost, κι ένα οπτικό – το Holy Mountain. Και τα δύο εξυπηρετούν σαν σημεία αναφοράς. Στο πρώτο άλμπουμ πολλοί δεν ήξεραν που να μας κατηγοριοποιήσουν. Εγώ έλεγα ότι αυτό είναι το ζητούμενο, εκείνοι έλεγαν ότι αυτό είναι πρόβλημα και όντως είναι. Οπότε βρήκα αυτούς τους δύο πυλώνες για να πατήσει η εξόδιος ακολουθία του άλμπουμ.”

 

Άρα λοιπόν οι μουσικές επιρροές της μπάντας ποιες θα έλεγες πως είναι;

“Είναι 70s rock και 90s death metal. Εμείς αρχίσαμε να παίζουμε στο στούντιο και όταν τα κομμάτια ήταν έτοιμα μιλήσαμε με τον παραγωγό τον Marcus κι εκείνος έκανε την παρατήρηση ότι ο ήχος μας είναι αρκετά λαμπερός κι έτσι ψάξαμε τρόπους να επαναπροσδιορίσουμε ηχητικά την ταυτότητα της μπάντας και καταλήξαμε στο συγκεκριμένο ηχόχρωμα, που είναι λάσπη μεν, ιαματική δε. Οι πιθανότητες να το ακούσεις επειδή σου αρέσει σαν σύνολο κι όχι επειδή σου αρέσει ένα κομμάτι είναι πολλές. Δεν είναι hit single parade, είναι σαν ένα μουσικό βιβλίο.”

 

Ισχύει, γιατί μέσα στο Sanatana Dharma μπορούσες να βρεις μερικά hits. Στο Tetragrammaton όχι. Το θέλεις ολόκληρο.

“Ναι, είναι ενιαίο κι αυτό είναι πολύ ωραίο και με χαροποιεί ιδιαίτερα.”

 

Στο άλμπουμ κυριαρχεί το κούρδισμα Β. Γιατί;

“Γιατί αυτό παράγει περισσότερες χαμηλές, ένα βόμβο που διευκολύνει τη μουσική μας. Είναι καθαρά τεχνικό το ζήτημα. Και στον πρώτο δίσκο έτσι ήταν, αλλά το ηχόχρωμα δεν ήταν όπως είναι στο Tetragrammaton. Έλειπαν κάποια πράγματα που τα βρήκαμε με τη βοήθεια του Marcus στη συνέχεια.”

 

Και το άλμπουμ ηχογραφήθηκε live; Γιατί η παραγωγή φαίνεται να είναι high class!

“Ναι, βέβαια, είναι live παιγμένο, με την όποια επεξεργασία γίνεται μετά. Αυτό δίνει και το πνεύμα των 70s. Η διαφορά είναι ότι κάποτε τα ηχογραφούσαν live επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή. Εμείς το κάναμε συνειδητά. Βέβαια είναι κάτι που κοστίζει πάρα πολύ γιατί απαιτεί ατελείωτες πρόβες, αλλά εμείς έχουμε συνηθήσει. Μας βοήθησε σε αυτό και ο νέος ντράμερ, που πρόσθεσε ακόμα πιο μεγάλο ενθουσιασμό.”

 

Ο Γιώργος (σ.σ. Καρλής) ήταν δηλαδή ο μοχλός για την εκτόξευση.

“Ηταν η βάση, ναι. Το παίξιμό του είναι «μονολιθικό», από μια άλλη εποχή κι αυτό είναι ένα τόλμημα γιατί είμαστε στην εποχή που η τεχνολογία έχει βοηθήσει πολύ τους ντράμερς να βγουν «μπροστά», σε σημείο που μπορεί να ακούς μπάντα να μην παίζει τίποτα αλλά να συνοδεύει τον ντράμερ. Ο Γιώργος δεν είναι φλύαρος και αυτό είναι χαρακτηριστικό άλλων καιρών.”

 

Βλέπουμε ότι στο θέμα των live, οι The Slayerking ακολουθούν μία πορεία αρκετά διαφορετική από τους Nightfall. Υπό αυτήν την έννοια θεωρείς ότι οιThe Slayerking αποτελούν το alter ego των Nightfall; Γιατί απ’ όσο γνωρίζουμε τα live των Nightfall ήταν και είναι πολύ σπάνια.

“Όχι, καμία σχέση. Οι The Slayerking είναι μία μπάντα που γεννήθηκε με στόχο να παίζουμε ζωντανά, είτε στο στούντιο είτε στη σκηνή. Οι Nightfall γεννήθηκαν κάτω από άλλες καταστάσεις και εξυπηρετούσαν άλλες ανάγκες.”

 

Να περιμένουμε κάποια καινούρια κυκλοφορία από τους Nightfall σύντομα;

“Πιστεύω πως ναι.”

 

Περίπου τι μορφή θα έχει; Ρωτάω γιατί στα τελευταία δύο άλμπουμ, το focus είναι στον κλασικό ελληνικό πολιτισμό.

“Θα είναι γύρω από την ασθένεια της εποχής μας όσον αφορά στον αναπτυγμένο κόσμο, την κατάθλιψη, η οποία έχει οδηγήσει αγαπημένους ανθρώπους ακόμα και στο απονενοημένο διάβημα. Πολλοί από εμάς μπορεί να πάσχουν από αυτή. Κάποιοι το γνωρίζουν, άλλοι όχι. Ο κόσμος είναι υποψιασμένος ότι μπορεί ο ίδιος να έχει κάποιο σπόρο μέσα του. Είναι μία κατάσταση που μεγαλώνοντας τη βλέπω όλο και περισσότερο γύρω μου, σε όποια χώρα κι αν επισκεφθώ.
Το κόνσεπτ του κλασικού ελληνικού πολιτισμού το έχουμε εξαντλήσει.”

 

Το επόμενο live είναι στις 23 Νοεμβρίου με τους Candlemass στο Fuzz στην Αθήνα. Όσο για τον αν έχουν κανονίσει και άλλα μετά:

“Όχι ακόμα. Η ιδέα με τους Candlemass ξεκίνησε γιατί είπαμε να κάνουμε κάποια συναυλία για να παρουσιάσουμε το άλμπουμ. Μιλώντας με κάποιους promoters έπεσε η ιδέα να εμφανιστεί η μπάντα κάπου αλλού και μετά να κάνει αυτήν την κίνηση, μιας και οι πάρα πολλές συναυλίες που γίνονται στη χώρα μειώνουν τον ωφέλιμο χρόνο που κρατά μια μπάντα στο μυαλό των ακροατών μετά από μία συναυλία. Κάποτε έκανες μία και σε θυμόντουσαν για έναν ολόκληρο χρόνο. Τώρα είναι λιγότερο. Οπότε μία μπάντα όπως οι The Slayerking πρέπει να θυμίσουν περί τίνος πρόκειται κι αυτό είναι μία καλή ευκαιρία.”

 

Το live θα περιλαμβάνει μόνο κομμάτια από το Tetragrammaton ή και από το Sanatana Dharma;

“Θα είναι και από τα δύο άλμπουμ. Οι The Slayerking αυτό που προσπαθούν να κάνουν αυτή τη στιγμή είναι να περάσουν την εικόνα τους στον κόσμο. Αυτός είναι ο στόχος και όχι τόσο να προωθηθεί ένα άλμπουμ. Η μπάντα είναι καινούργια και αυτό σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να τη μάθει ο κόσμος και μετά να αρχίσει να προμοτάρει τη μουσική της. Δεν παίζουμε επιθετικά. Ακολουθούμε ένα δικό μας δρόμο, ο οποίος όσον αφορά τις ταχύτητες είναι ανάλογος με τη μουσική μας, αργός.”

 

Το Tetragrammaton κυκλοφορεί σε βινύλιο από την Off The Record. Εναλλακτικά μπορείτε να το κατεβάσετε από τη σελίδα της μπάντας στο Bandcamp σε Superior Quality στη συμβολική τιμή των 5 ευρώ.

https://the-slayerking.bandcamp.com/releases

 

Κεντρική φωτό: P. Poulopoulos

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s